Collega's Simone en Marlène nemen afscheid na samen 74 jaar Destion

Simone werkt in november 40 jaar bij Destion. Marlène begon 34 jaar geleden. Nu kiezen ze allebei voor vervroegd pensioen. Een mooi moment om samen terug te kijken op hun loopbaan, de veranderingen binnen de organisatie en vooral op wat Destion voor hen heeft betekend.

Simone kwam in 1986 als uitzendkracht terecht bij De Vuurkuul, een voorganger van Destion. Daarvoor werkte ze twee jaar als receptioniste in een hotel in Duitsland. “Ik wist vooral dat ik niet terug wilde naar de horeca,” vertelt ze. “Via uitzendwerk rolde ik binnen bij De Vuurkuul. Daarna kreeg ik een vast dienstverband. Ik werd aangenomen door Tanja, die afgelopen jaar ook na 40 jaar dienstverband met pensioen ging. Toen zij niet meer binnenliep op kantoor, vond ik dat heel vreemd.” Marlène begon in mei 1992, ook bij De Vuurkuul en ook aangenomen door Tanja. “Ik werkte in Arnhem, maar wilde dichter bij huis werken. En dan wel bij een organisatie die ertoe doet. Huisvesting is een eerste levensbehoefte; ik wilde niet aan de commerciële kant werken.” Ze startte als medewerker algemene zaken, een functie die in de praktijk van alles omvatte: balie, telefoon, facturen, dagafschriften, bestellingen en archief. “Ik zei tegen Tanja: ik ben niet snel, maar wel secuur. Dat was precies wat zij zocht.”

Elke dag anders en veel humor
Wat Simone al die jaren motiveerde, is vooral de afwisseling. “Iedere dag is anders. Je weet nooit hoe je dag eruitziet. Je opent je mail, de telefoon gaat en daar komt weer werk uit voort. Je hebt leuke en minder leuke gesprekken, regelgeving verandert en er zijn personeelswisselingen. Dat maakte het werk leuk en afwisselend.” Voor Marlène waren de collega’s de belangrijkste constante. “Ik hou niet zozeer van veranderingen, maar door de collega’s vond ik het hier een fijne werkomgeving. Als ik het met de collega’s niet had kunnen vinden, had ik het hier niet zo lang volgehouden.” Simone herkent dat, maar benadrukt ook het belang van openstaan voor vernieuwing. “Verandering is vaak ook goed. Nieuwe collega’s brengen nieuwe energie.” Maar ook de humor in het dagelijks werk, maakte dat het werk leuk bleef. Simone denkt meteen aan de uitspraken van huurders. “Daar hadden we eigenlijk een boekje van bij moeten houden,” lacht ze. Marlène denkt terug aan het kleine team in Mook, waar Theo de toenmalige teamleider als enige man tussen vijf vrouwen werkte. “Dat noemde hij zijn kippenhok,” vertelt ze met een glimlach.

Van no-nonsense naar meer profilering
In al die jaren zagen Simone en Marlène veel veranderen. Tegelijk valt Simone op dat sommige ontwikkelingen terugkomen. “Alles waar je ooit afstand van nam, komt op een bepaalde manier weer terug. Denk aan toewijzing, urgenties en doelgroepen. Dat is ook logisch, maar het blijft bijzonder om mee te maken.” Marlène ziet die bewegingen ook breder in de organisatie. “Je ziet dingen van centraal naar decentraal gaan, en later weer terug. Regels veranderen, besluiten veranderen en natuurlijk speelt de overheid daar ook een grote rol in.” Ook de manier waarop Destion zich naar buiten toe laat zien, veranderde. Waar vroeger vooral het werk zelf centraal stond, is er nu meer aandacht voor profilering en imago. “Vroeger waren we daar niet zo mee bezig,” zegt Marlène. “We keken vooral naar de huurders.” Simone vult aan: “Nu letten we ook meer op hoe mensen naar ons kijken. We doen altijd ons uiterste best.”

Trots op bereikbaarheid en betrokkenheid
Waar Simone met de meeste trots op terugkijkt, is de waardering van huurders en woningzoekenden. “Dat we laagdrempelig zijn. Dat mensen ons weten te vinden en merken dat we luisteren. Huurders vergelijken ons soms met andere corporaties en zeggen dan: jullie zijn bereikbaar, jullie luisteren echt. Dat vond ik altijd fijn om te horen.” Voor Marlène ligt trots subtieler. De laatste jaren werden sterk bepaald door de gevolgen van corona. “In 2022 kreeg ik corona en daarna werd het een struggle. Ik ben lang bezig geweest om terug te komen. Sociaal bezig zijn en prikkels verwerken kost veel energie.” Toch kijkt ze niet met tegenzin terug. “Het kostte moeite, maar ik ben dankbaar dat ik nu de keuze kan maken om terug te stappen.” Zelf noemt ze zich niet snel trots, maar een collega omschreef haar als een stille kracht. Bescheiden als ze is, geeft ze aan dat ze zich daar wel in kan vinden. 

De laatste keer
Nu hun laatste werkweek dichterbij komt, dringt het afscheid steeds meer door. Simone merkt dat vooral in kleine momenten. “Ik denk steeds vaker: dit is de laatste keer. Mijn laatste declaratie, mijn laatste wandeling in de pauze, de laatste keer dat ik bepaalde mensen tegenkom.” Marlène zit nog in de afrondfase. “Ik hoop dat ik straks alles heb afgerond en het daarna op me af kan laten komen. Ik kijk ernaar uit om te ontdekken hoeveel ruimte er in mijn hoofd komt als dit werk er niet meer is.”

De toekomst 
Simone kijkt uit naar een rooskleurige toekomst. “Veel vakantie, genieten van de kleinkinderen, niets moeten en zelf mijn tijd indelen.” Misschien komt er op termijn vrijwilligerswerk bij, bijvoorbeeld voor ouderen. “Maar eerst vooral genieten. Je moet het nú doen.” Marlène kiest bewust voor rust. “Voorlopig ga ik niks doen. Mijn agenda leeg houden, mijn hoofd tot rust laten komen en dan kijken waar ik blij van word en waar ik energie van krijg.” Na 34 jaar Destion is het tijd om te zien wat zich aandient. “Ik laat me verrassen!”

Trots en een warm bad
Als Simone haar tijd bij Destion in één woord samenvat, kiest ze voor trots. “Ik heb hier altijd met trots gewerkt.” Marlène herkent dat gevoel, maar voegt er nog iets aan toe: “Voor mij was het heel lang een warm bad. Ik heb me hier thuis gevoeld.” Met die woorden komt hun lange loopbaan bij Destion bijna ten einde: een loopbaan vol betrokkenheid, verbondenheid en warme herinneringen aan de mensen met wie ze al die jaren hebben samengewerkt.
 

Simone en Marlène: dankjewel voor jullie jarenlange trouwe inzet. Heel veel geluk en plezier gewenst in deze nieuwe fase van jullie leven!